จารึก

The Princess Maha Chakri Sirindhorn Anthropology Centre
  • images
  • images
  • images
  • images

ชุดคำค้น 16 คำ

อายุ-จารึก พ.ศ. 1590, อายุ-จารึกพุทธศตวรรษที่ 16, ยุคสมัย-จารึกสมัยขอมพระนคร, ยุคสมัย-จารึกสมัยขอมพระนคร-พระเจ้าสุริยวรมันที่ 1, วัตถุ-จารึกบนหิน, วัตถุ-จารึกบนหินทราย, ลักษณะ-จารึกบนใบเสมา, ที่อยู่ปัจจุบัน-จารึกวัดสุปัฏนาราม อุบลราชธานี, ศาสนา-จารึกในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู, ศาสนา-จารึกในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ลัทธิไศวนิกาย, เรื่อง-การบริจาคและการทำบุญ-ถวายข้าพระ, เรื่อง-การบริจาคและการทำบุญ-ถวายข้าพระ, เรื่อง-การสรรเสริญบุคคล, เรื่อง-การสรรเสริญบุคคล-พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2, บุคคล-กษัตริย์และผู้ครองอาณาจักรขอมสมัยพระนคร, บุคคล-กษัตริย์และผู้ครองอาณาจักรขอมสมัยพระนคร-พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2,

จารึกวัดสุปัฏนาราม ๓

จารึก

จารึกวัดสุปัฏนาราม ๓

QR-code edit Share on Facebook print

เวลาที่โพส โพสต์เมื่อวันที่ 13 ก.พ. 2550 13:59:58 ( อัพเดทเมื่อวันที่ 24 ก.ค. 2562 20:44:00 )

ชื่อจารึก

จารึกวัดสุปัฏนาราม ๓

อักษรที่มีในจารึก

เทวนาครี

ศักราช

พุทธศักราช ๑๕๙๐

ภาษา

เขมร, สันสกฤต

ด้าน/บรรทัด

จำนวนด้าน ๔ ด้าน มี ๑๐๖ บรรทัด ด้านที่ ๑ มี ๒๗ บรรทัด, ด้านที่ ๒ มี ๒๒ บรรทัด, ด้านที่ ๓ มี ๓๐ บรรทัด, ด้านที่ ๔ มี ๒๗ บรรทัด

วัตถุจารึก

หินทราย

ลักษณะวัตถุ

รูปใบเสมา

ขนาดวัตถุ

กว้าง ๒๔ ซม. สูง ๖๘.๕ ซม. หนา ๒๔ ซม.

บัญชี/ทะเบียนวัตถุ

๑) กองหอสมุดแห่งชาติ กำหนดเป็น “อบ. ๖”
๒) ในวารสาร ศิลปากร ปีที่ ๓๗ ฉบับที่ ๖ (พฤศจิกายน-ธันวาคม ๒๕๓๗) กำหนดเป็น “จารึกวัดสุปัฏนาราม”

ปีที่พบจารึก

ไม่ปรากฏหลักฐาน

สถานที่พบ

วัดสุปัฏนาราม ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี

ผู้พบ

ไม่ปรากฏหลักฐาน

ปัจจุบันอยู่ที่

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี (ข้อมูลปี พ.ศ. ๒๕๓๗ ว่า วัดสุปัฏนาราม ตำบลในเมือง อำเภอเมือง) จังหวัดอุบลราชธานี

พิมพ์เผยแพร่

วารสาร ศิลปากร ปีที่ ๓๗ ฉบับที่ ๖ (พฤศจิกายน-ธันวาคม ๒๕๓๗) : ๙๖-๑๐๙.

ประวัติ

ศิลาจารึกหลักนี้ ไม่มีหลักฐานความเป็นมาว่า พบครั้งแรก ณ สถานที่ใด แต่ทะเบียนประวัติจารึกบอกว่า “สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) วัดบรมนิวาส กรุงเทพฯ เป็นผู้รวบรวมจารึกต่างๆ จากสถานที่หลายแห่งมาเก็บไว้ที่วัดสุปัฏนาราม” ฉะนั้น จารึกหลักนี้ สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ ก็คงเก็บมาจากที่อื่นเช่นกัน แต่ไม่มีหลักฐานระบุชัดเจนว่า ได้นำมาจากสถานที่แห่งใด ทะเบียนจารึกยังบันทึกไว้ว่า “ทางราชการได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุไว้ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๗๙ (ดู ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ ๕๓ ตอนที่ ๓๔ วันที่ ๒๗ ก.ย. ๗๙) หลักศิลาจารึกชำรุด แตกหักไปส่วนหนึ่ง อักษรจารึกเท่าที่ปรากฏจึงเป็นจำนวนน้อย จับใจความสำคัญไม่ได้ โดยเฉพาะไม่อาจทราบได้ว่าด้านใดเป็นด้านที่หนึ่ง อันเป็นข้อความเริ่มต้นของหลักจารึก แม้ได้พิจารณาคำแปลข้อความของจารึกแล้ว ก็ไม่อาจจัดเรียงลำดับด้านของจารึกได้ ดังนั้นจึงอาศัยความสมบูรณ์ของรูปอักษรในด้านจารึกกับข้อความที่เป็นภาษาเขมร คือด้านที่มีศักราช จัดให้เป็นด้านที่หนึ่ง

เนื้อหาโดยสังเขป

เนื้อหาในจารึกเป็นการเล่าประวัติความเป็นมาของบรรพบุรุษ โดยจารึกด้านที่หนึ่งกล่าวถึงประวัติของราเชนทรบัณฑิต หรือพระเจ้าราเชนทรวรมันที่ ๒ จารึกด้านที่สองกล่าวพระราชภารกิจของพระราชาและพระมเหสีในการดูแลเทวรูปและเทวสถาน จารึกด้านที่สามและด้านที่สี่ชำรุด จับใจความไม่ได้

ผู้สร้าง

ไม่ปรากฏหลักฐาน

การกำหนดอายุ

จารึกด้านที่ ๑ ระบุศักราช ๙๖๙ ตรงกับ พ.ศ. ๑๕๙๐ อันเป็นสมัยของพระเจ้าสุริยวรมันที่ ๑

ข้อมูลอ้างอิง

เรียบเรียงข้อมูลโดย : นวพรรณ ภัทรมูล, โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย, ศมส., ๒๕๔๘, จาก :
ชะเอม แก้วคล้าย, “จารึกวัดสุปัฎนาราม อบ. ๖,” ศิลปากร ๓๗, ๖ (พฤศจิกายน-ธันวาคม ๒๕๓๗) : ๙๖-๑๐๙.

เบอร์โทร

+66 2 8809429

อีเมล

webmaster@sac.or.th

แฟกซ์

+66 2 8809332

ที่อยู่

ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) เลขที่ 20 ถนนบรมราชชนนี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพฯ 10170