จารึกหลังพระพิมพ์ดินเผาเมืองฟ้าแดดสูงยาง ๒

จารึก

จารึกหลังพระพิมพ์ดินเผาเมืองฟ้าแดดสูงยาง ๒

QR-code edit Share on Facebook print

เวลาที่โพส โพสต์เมื่อวันที่ 13 ก.พ. 2550 13:59:58 ( อัพเดทเมื่อวันที่ 24 ก.ค. 2562 20:44:00 )

ชื่อจารึก

จารึกหลังพระพิมพ์ดินเผาเมืองฟ้าแดดสูงยาง ๒

ชื่อจารึกแบบอื่นๆ

กส. ๒ จารึกพระพิมพ์ดินเผาเมืองฟ้าแดดสูงยาง ๒

อักษรที่มีในจารึก

หลังปัลลวะ

ศักราช

พุทธศตวรรษ ๑๔

ภาษา

มอญโบราณ

ด้าน/บรรทัด

จำนวนด้าน ๑ ด้าน มี ๒ บรรทัด

วัตถุจารึก

ดินเผา

ลักษณะวัตถุ

พระพิมพ์ดินเผาพุทธลักษณะประทับนั่งขัดสมาธิราบปางเทศนา ศิลปะทวารวดี (ชำรุด)

ขนาดวัตถุ

กว้าง ๙ ซม. สูง ๑๒ ซม. หนา ๓.๕ ซม.

บัญชี/ทะเบียนวัตถุ

๑) กองหอสมุดแห่งชาติ กำหนดเป็น “กส. ๒ จารึกพระพิมพ์ดินเผาเมืองฟ้าแดดสูงยาง ๒”
๒) ในหนังสือ จารึกในประเทศไทย เล่ม ๒ กำหนดเป็น “จารึกหลังพระพิมพ์ดินเผาเมืองฟ้าแดดสูงยาง ๒”

ปีที่พบจารึก

พุทธศักราช ๒๕๑๑

สถานที่พบ

เมืองฟ้าแดดสูงยาง ตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์

ผู้พบ

เจ้าหน้าที่กองโบราณคดี

ปัจจุบันอยู่ที่

หอพระสมุดวชิรญาณ กองหอสมุดแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร

พิมพ์เผยแพร่

จารึกในประเทศไทย เล่ม ๒ (กรุงเทพฯ : หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร, ๒๕๒๙), ๙๐-๙๔.

ประวัติ

ราวปี พ.ศ. ๒๕๑๑ เจ้าหน้าที่กองโบราณคดี กรมศิลปากร ได้พบพระพิมพ์ดินเผา ๒ องค์ ในบริเวณเมืองฟ้าแดดสูงยาง ตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ต่อมาในวันที่ ๖ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๑๑ นายกฤษณ์ อินทรโกสัย รองอธิบดีกรมศิลปากรในขณะนั้น ได้ให้เจ้าหน้าที่กองโบราณคดีนำพระพิมพ์ทั้ง ๒ องค์นี้ มอบให้นายประสาร บุญประคอง ผู้เชี่ยวชาญการอ่านจารึก แผนกหนังสือตัวเขียนและจารึก กองหอสมุดแห่งชาติ อ่านและแปล ซึ่งต่อมานายเทิม มีเต็ม และนายจำปา เยื้องเจริญ ได้อ่านและแปลจารึกทั้ง ๒ ชิ้นนี้ แล้วนำไปตีพิมพ์ในหนังสือชุดจารึกในประเทศไทย เล่ม ๒ ในปี พ.ศ. ๒๕๒๙

เนื้อหาโดยสังเขป

เป็นข้อความสั้นๆ กล่าวแต่เพียงสังเขปว่า “พระพิมพ์องค์นี้ ปิณญะอุปัชฌายาจารย์ ผู้มีคุณเลื่องลือไกล” ซึ่งก็อาจแปลความได้ว่า พระพิมพ์องค์นี้ ท่านปิณญะอุปัชฌาจารย์ เกจิผู้มีชื่อเสียงได้สร้างขึ้นไว้สำหรับให้สาธุชนได้รับไปบูชา คติการจารึกชื่อผู้อุปถัมภ์ในการสร้างพระพิมพ์ในการสร้างพระพิมพ์ พบได้ในพระพิมพ์ดินเผาที่เมืองศรีเทพได้ด้วยเช่นกัน แต่ในกรณีนั้น เป็นชื่อของพระภิกษุชาวจีน ผู้มีนามว่า “เหวินเซียง”

ผู้สร้าง

ไม่ปรากฏหลักฐาน

การกำหนดอายุ

กำหนดอายุตามรูปแบบอักษรหลังปัลลวะ อายุราวพุทธศตวรรษที่ ๑๔ โดย นายเทิม มีเต็ม ได้อธิบายว่า รูปแบบของตัวอักษรบางตัว เหมือนกับจารึกเสาแปดเหลี่ยม (ลพบุรี) (ลบ. ๑) ซึ่งระบุปีไว้ราว พ.ศ. ๑๓๑๔

ข้อมูลอ้างอิง

เรียบเรียงข้อมูลโดย : ตรงใจ หุตางกูร, โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย, ศมส., ๒๕๔๗, จาก :
เทิม มีเต็ม และจำปา เยื้องเจริญ, “จารึกหลังพระพิมพ์ดินเผาเมืองฟ้าแดดสูงยาง ๒,” ใน จารึกในประเทศไทย เล่ม ๒ : อักษรปัลลวะ หลังปัลลวะ พุทธศตวรรษที่ ๑๒-๒๑ (กรุงเทพฯ : หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร, ๒๕๒๙), ๙๐-๙๔.

เบอร์โทร

+66 2 8809429

อีเมล

webmaster@sac.or.th

แฟกซ์

+66 2 8809332

ที่อยู่

ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) เลขที่ 20 ถนนบรมราชชนนี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพฯ 10170