จารึกลานทองขุนอินทากร

จารึก

จารึกลานทองขุนอินทากร

QR-code edit Share on Facebook print

เวลาที่โพส โพสต์เมื่อวันที่ 8 ต.ค. 2569 10:05:23 ( อัพเดทเมื่อวันที่ 8 ต.ค. 2569 10:10:50 )

ชื่อจารึก

จารึกลานทองขุนอินทากร

ชื่อจารึกแบบอื่นๆ

จารึกลานทอง ม.ศ. 1410

อักษรที่มีในจารึก

ขอมอยุธยา

ศักราช

พุทธศักราช 2031

ภาษา

เขมร

ด้าน/บรรทัด

จำนวนด้าน 1 ด้าน มี 2 บรรทัด ตามความแนวยาวของแผ่นจารึกมี 1 บรรทัด และตามแนวขวาง มี 1 บรรทัด

วัตถุจารึก

ทองคำ

ลักษณะวัตถุ

ลานทอง

บัญชี/ทะเบียนวัตถุ

1) ในหนังสือ ประชุมจดหมายเหตุ สมัยอยุธยา ภาค 1 กำหนดเป็น “จารึกลานทอง ม.ศ. 1410”
2) ในหนังสือ ประวัติศาสตร์อยุธยาจากจารึก : จารึกสมัยอยุธยา กำหนดเป็น “จารึกลานทองขุนอินทากร (พ.ศ. 2031)”

ปีที่พบจารึก

ไม่ปรากฏหลักฐาน

สถานที่พบ

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ถนนหน้าพระธาตุ แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร

ผู้พบ

ไม่ปรากฏหลักฐาน

ปัจจุบันอยู่ที่

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ถนนหน้าพระธาตุ แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร

พิมพ์เผยแพร่

1) ประชุมจดหมายเหตุ สมัยอยุธยา ภาค 1 (พระนคร : คณะกรรมการจัดพิมพ์เอกสารทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และโบราณคดี สำนักนายกรัฐมนตรี, 2510), 79.
2) ประวัติศาสตร์อยุธยาจากจารึก : จารึกสมัยอยุธยา (กรุงเทพฯ : สมาคมประวัติศาสตร์ในพระราชูปถัมภ์ฯ, 2561), 280-282.

ประวัติ

จารึกลานทองขุนอินทากร เป็นจารึกที่จารขึ้นในรัชกาลสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ เมื่อ พ.ศ. 2031 จารึกหลักนี้อยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร

เนื้อหาโดยสังเขป

เนื้อความกล่าวถึง สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถพระราชทานบรรดาศักดิ์ ให้นายพรหม เป็นที่ขุนอินทากร เมื่อ พ.ศ. 2031

ผู้สร้าง

ไม่ปรากฏหลักฐาน

การกำหนดอายุ

จารขึ้นในรัชกาลสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ เมื่อ พ.ศ. 2031

ข้อมูลอ้างอิง

เรียบเรียงข้อมูลโดย : นวพรรณ ภัทรมูล, โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย, ศมส., 2569, จาก :
1) “21. พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้นายพรหมเป็นที่ขุนอินทากรเมื่อปีมะแม พ.ศ. 2031 ในรัชกาลสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ,” ใน ประชุมจดหมายเหตุ สมัยอยุธยา ภาค 1 (พระนคร : คณะกรรมการจัดพิมพ์เอกสารทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และโบราณคดี สำนักนายกรัฐมนตรี, 2510), 79.
2) ศานติ ภักดีคำ และ นวรัตน์ ภักดีคำ, “จารึกลานทองขุนอินทากร (พ.ศ. 2031),” ใน ประวัติศาสตร์อยุธยาจากจารึก : จารึกสมัยอยุธยา (กรุงเทพฯ : สมาคมประวัติศาสตร์ในพระราชูปถัมภ์ฯ, 2561), 280-282.