จารึกวัดบ้านสว่าง

ชื่อจารึกแบบอื่นๆ

กส. 13

อักษรที่มีในจารึก

หลังปัลลวะ

ศักราช

พุทธศตวรรษ 14-15

ภาษา

สันสกฤต, มอญโบราณ

ด้าน/บรรทัด

จำนวน 1 ด้าน มี 7 บรรทัด

วัตถุจารึก

ศิลา ประเภทหินทรายหยาบสีแดง

ลักษณะวัตถุ

แผ่นรูปใบเสมามีสันตรงกลาง หรือทรงกลีบบัว

ขนาดวัตถุ

กว้าง 80 ซม. สูง 110 ซม. หนา 20 ซม.

บัญชี/ทะเบียนวัตถุ

1) กองหอสมุดแห่งชาติ กำหนดเป็น “กส. 13”
2) ในหนังสือ จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (2559) กำหนดเป็น “จารึกวัดบ้านสว่าง”

ปีที่พบจารึก

พุทธศักราช 2555

สถานที่พบ

บ้านสว่าง หมู่ 2 ตำบลโนนเลิงชัย อำเภอฆ้องชัย จังหวัดกาฬสินธุ์

ผู้พบ

เจ้าหน้าที่สำนักศิลปากรที่ 11 อุบลราชธานี

ปัจจุบันอยู่ที่

บ้านสว่าง หมู่ 2 ตำบลโนนศิลาเลิง อำเภอฆ้องชัย จังหวัดกาฬสินธุ์

พิมพ์เผยแพร่

จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2559), 127-128.

ประวัติ

นายขจร มุกมีค่า ผู้อำนวยการสำนักศิลปากรที่ 11 อุบลราชธานี ได้แจ้งข่าวการพบจารึก นางสาวพิมพ์พรรณ ไพบูลย์หวังเจริญ ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านภาษาโบราณและเจ้าหน้าที่กลุ่มตัวเขียนและจารึก สำนักหอสมุดแห่งชาติ จึงเดินทางไปสำรวจและทำสำเนาจารึกตามข้อมูลการค้นพบของสำนักศิลปากรที่ 11 อุบลราชธานี เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม 2555

เนื้อหาโดยสังเขป

ข้อความจารึกนี้เป็นภาษามอญโบราณและสันสกฤตซึ่งยังมิได้มีการแปลความจากผู้ใด

ผู้สร้าง

ไม่ปรากฏหลักฐาน

ข้อมูลอ้างอิง

เรียบเรียงข้อมูลโดย : นวพรรณ ภัทรมูล, โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย, ศมส., 2569, จาก :
ชญานุตม์ จินดารักษ์, “จารึกวัดบ้านสว่าง,” ใน จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 : อักษรมอญโบราณ พุทธศตวรรษที่ 12-21 (กรุงเทพฯ : หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร, 2559), 127-128.

ภาพประกอบ

ภาพสำเนาจารึกจาก : จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2559)