จารึกวัดศรีบุญเรือง (จารึกบ้านผือ)

จารึก

จารึกวัดศรีบุญเรือง (จารึกบ้านผือ)

QR-code edit Share on Facebook print

เวลาที่โพส โพสต์เมื่อวันที่ 13 ก.พ. 2550 13:59:58 ( อัพเดทเมื่อวันที่ 24 ก.ค. 2562 20:44:00 )

ชื่อจารึก

จารึกวัดศรีบุญเรือง (จารึกบ้านผือ)

อักษรที่มีในจารึก

ไทยน้อย

ศักราช

พุทธศักราช ๒๑๓๔

ภาษา

ไทย

ด้าน/บรรทัด

จำนวนด้าน ๑ ด้าน มี ๑๖ บรรทัด

วัตถุจารึก

หินทรายแดง

ลักษณะวัตถุ

รูปใบเสมา

ขนาดวัตถุ

กว้าง ๖๐ ซม. สูง ๑๑๕ ซม.

บัญชี/ทะเบียนวัตถุ

ในหนังสือ ศิลาจารึกอีสานสมัยไทย-ลาว กำหนดเป็น “จารึกวัดศรีบุญเรือง”

ปีที่พบจารึก

ไม่ปรากฏหลักฐาน

สถานที่พบ

วัดร้างแห่งหนึ่งในบ้านกลางใหญ่ อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี

ผู้พบ

ชาวบ้านกลางใหญ่

ปัจจุบันอยู่ที่

วัดร้างแห่งหนึ่งในบ้านกลางใหญ่ อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี

พิมพ์เผยแพร่

ศิลาจารึกอีสานสมัยไทย-ลาว (กรุงเทพฯ : คุณพินอักษรกิจ, ๒๕๓๐), ๒๘๑-๒๘๓.

ประวัติ

ชาวบ้านกลางใหญ่ได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์ฯ ขอนแก่น ว่าได้พบศิลาจารึกอยู่ที่วัดร้างแห่งหนึ่งในบ้านกลางใหญ่ อ. บ้านผือ จ. อุดรธานี ทางพิพิธภัณฑ์ฯ จึงได้ส่งเจ้าหน้าที่ไปสำรวจและได้เคลื่อนย้ายมาไว้ที่พิพิธภัณฑ์ฯ ขอนแก่น เมื่อประมาณเดือนเมษายน ๒๕๒๙

เนื้อหาโดยสังเขป

เป็นพระบรมราชโองการของ สมเด็จพระวรรัตนธรรมประโชติฯ ได้ทรงมีพระราชศรัทธาพระราชทานที่ดินให้กับวัดศรีบุญเรือง

ผู้สร้าง

ไม่ปรากฏหลักฐาน

การกำหนดอายุ

ข้อความจารึกบรรทัดที่ ๑๕ ระบุ จ.ศ. ๙๕๓ ซึ่งตรงกับ พ.ศ. ๒๑๓๔ อันเป็นสมัยที่พระหน่อเมืองปกครองราชอาณาจักรล้านช้าง (พ.ศ. ๒๑๓๔-๒๑๔๑)

ข้อมูลอ้างอิง

เรียบเรียงข้อมูลโดย : นวพรรณ ภัทรมูล, โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย, ศมส., ๒๕๔๙, จาก :
๑) ธวัช ปุณโณทก, “ศิลาจารึกวัดศรีบุญเรือง,” ใน ศิลาจารึกอีสานสมัยไทย-ลาว : ศึกษาทางด้านอักขรวิทยาและประวัติศาสตร์อีสาน (กรุงเทพฯ : คุณพินอักษรกิจ, ๒๕๓๐), ๒๘๑-๒๘๓.
๒) สิลา วีระวงส์, เรียบเรียง ; สมหมาย เปรมจิตต์, แปล, ประวัติศาสตร์ลาว, พิมพ์ครั้งที่ ๓ (กรุงเทพฯ : มติชน, ๒๕๔๐), ๑๑๐-๑๑๑.

เบอร์โทร

+66 2 8809429

อีเมล

webmaster@sac.or.th

แฟกซ์

+66 2 8809332

ที่อยู่

ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) เลขที่ 20 ถนนบรมราชชนนี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพฯ 10170