จารึกศาลหลักเมืองสุรินทร์

ชื่อจารึกแบบอื่นๆ

สร. 37

อักษรที่มีในจารึก

ปัลลวะ

ศักราช

พุทธศตวรรษ 12

ภาษา

สันสกฤต

ด้าน/บรรทัด

จำนวนด้าน 1 ด้าน มี 3 บรรทัด

วัตถุจารึก

ศิลา

ลักษณะวัตถุ

เป็นหลักสี่เหลี่ยมด้านข้างมีรอยแตก

ขนาดวัตถุ

กว้าง 29 ซม. สูง 37 ซม. หนา 30 ซม.

บัญชี/ทะเบียนวัตถุ

1) กองหอสมุดแห่งชาติ กำหนดเป็น “สร. 37”
2) ในหนังสือ จารึกในประเทศไทย เล่ม 1 (2559) กำหนดเป็น “จารึกศาลหลักเมืองสุรินทร์”

ปีที่พบจารึก

พ.ศ. 2554

สถานที่พบ

ในศาลหลักเมืองสุรินทร์ อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์

ผู้พบ

นายวิทยา นิ่มงาม ปศุสัตว์ อำเภอสำโรงทาบ จังหวัดสุรินทร์

ปัจจุบันอยู่ที่

ศาลหลักเมืองสุรินทร์ อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์

พิมพ์เผยแพร่

จารึกในประเทศไทย เล่ม 1 (กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2559), 107-109.

ประวัติ

จารึกหลักนี้ เนื้อศิลาแตกหายไปเหลือเพียงบางส่วน มีข้อความ 3 บรรทัด ตั้งไว้ภายในศาลหลักเมืองสุรินทร์ รวมอยู่กับโบราณวัตถุหลายชิ้นบริเวณอาคารด้านหน้าทางขวาของศาลหลักเมือง มีการวางกระถางธูปและดอกไม้ธูปเทียนบูชาเป็นจำนวนมาก จารึกหลักนี้ตั้งหันข้อความด้านบนที่ชำรุดออกข้างนอก ตัวหนังสือจึงกลับหัว
เนื้อความของจารึกส่วนที่เหลือเหมือนกับจารึกฐานรูปแหล่งโบราณคดีดอนขุมเงิน จังหวัดร้อยเอ็ด ตรงบาทสุดท้ายของบรรทัดที่ 2 และ 3
อย่างไรก็ดีจารึกหลักนี้แม้จะมีข้อความเหลือเพียง 2 บาทสุดท้าย แต่ก้มีรูปลักษณะตัวอักษรเหมือนกับกลุ่มจารึกของพระเจ้าจิตรเสน (โปรดดูรายละเอียดเพิ่มเติมในจารึกฐานรูปเคารพแหล่งโบราณคดีดอนขุมเงิน รอ. 6)

เนื้อหาโดยสังเขป

ข้อความในจารึกไม่สมบูรณ์ เนื้อความขาดหายไปหลายบรรทัด ที่เหลือกล่าวถึงบุคคลสำคัญผู้หนึ่งว่าได้รับพระนาม...(ความขาดหายไป) ที่แสดงถึงความภักดีในองค์พระศิวะ

ผู้สร้าง

ไม่ปรากฏหลักฐาน

ข้อมูลอ้างอิง

เรียบเรียงข้อมูลโดย : นวพรรณ ภัทรมูล, โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย, ศมส., 2568, จาก :
พิมพ์พรรณ ไพบูลย์หวังเจริญ, “จารึกศาลหลักเมืองสุรินทร์,” ใน จารึกในประเทศไทย เล่ม 1 : อักษรปัลลวะ อักษรหลังปัลลวะ พุทธศตวรรษที่ 11-14 (กรุงเทพฯ : หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร, 2559), 107-109.

ภาพประกอบ

ภาพสำเนาจารึกจาก : จารึกในประเทศไทย เล่ม 1 : อักษรปัลลวะ อักษรหลังปัลลวะ พุทธศตวรรษที่ 11-14 (กรุงเทพฯ : หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร, 2559)