จารึกวัดป่ามัชฌิมาวาส 1

ชื่อจารึกแบบอื่นๆ

กส. 12

อักษรที่มีในจารึก

หลังปัลลวะ

ศักราช

พุทธศตวรรษ 14

ภาษา

มอญโบราณ

ด้าน/บรรทัด

จำนวน 1 ด้าน มี 3 บรรทัด

วัตถุจารึก

ศิลา

ลักษณะวัตถุ

แผ่นรูปใบเสมามีสันตรงกลาง หรือทรงกลีบบัว

ขนาดวัตถุ

กว้าง 57 ซม. สูง 88 ซม. หนา 20 ซม.

บัญชี/ทะเบียนวัตถุ

1) กองหอสมุดแห่งชาติ กำหนดเป็น “กส. 12”
2) ในหนังสือ จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (2559) กำหนดเป็น “จารึกวัดป่ามัชฌิมาวาส 1”

ปีที่พบจารึก

วันที่ 13 สิงหาคม 2552

สถานที่พบ

วัดป่ามัชฌิมาวาส ตำบลลำพาน อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์

ผู้พบ

เจ้าหน้าที่สำนักศิลปากรที่ 10 ร้อยเอ็ด

ปัจจุบันอยู่ที่

วัดป่ามัชฌิมาวาส ตำบลลำพาน อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์

พิมพ์เผยแพร่

จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2559), 125-126.

ประวัติ

วัดป่ามัชฌิมาวาส เป็นแผ่นศิลารูปใบเสมา หรือทรงกลีบบัว มีสันตรงกลาง สอบถามจากหลวงปู่เมือง เจ้าอาวาสวัดป่ามัชฌิมาวาส กล่าวว่า จารึกหลักนี้ขุดพบที่บ้านโนนฝ่าย ห่างจากวัดไปประมาณ 1-2 กิโลเมตร เมื่อประมาณ 5 ปีที่ผ่านมา (ประมาณ พ.ศ. 2547) พื้นที่ดังกล่าวเป็นเขตเมืองโบราณบ้านโดนเมือง (บ้านดงเมือง) ซึ่งน่าจะมีอายุร่วมสมัยกับหลักฐานทางโบราณวัตถุ ได้แก่ พระพิมพ์ดินเผานาดูน 1 พบที่อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม พระพิมพ์ดินเผาเมืองฟ้าแดดสูงยาง พบที่อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ซึ่งด้านหลังพระพิมพ์ทั้งสองที่จารึกใช้รูปอักษรหลังปัลลวะ ภาษามอญโบราณ พุทธศตวรรษที่ 14
ปัจจุบันหลักจารึกปักอยู่ใต้ร่มไม้มีความชื้นมาก รูปอักษรลบเลือนและเนื้อศิลาเปื่อยยุ่ย เจ้าหน้าที่กลุ่มหนังสือตัวเขียนและจารึก ได้จัดทำสำเนาเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2552 กับได้แนะนำให้วัดย้ายจารึกไปเก็บรักษาไว้ภายในอาคาร เพื่ออนุรักษ์ไว้ให้มีสภาพแข็งแรงและยืดอายุจารึกไว้ให้อนุชนรุ่นหลังได้มีโอกาสศึกษาสืบไป

เนื้อหาโดยสังเขป

ข้อความจารึกนี้เป็นภาษามอญโบราณซึ่งยังมิได้มีการแปลความจากผู้ใด

ผู้สร้าง

ไม่ปรากฏหลักฐาน

ข้อมูลอ้างอิง

เรียบเรียงข้อมูลโดย : นวพรรณ ภัทรมูล, โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย, ศมส., 2569, จาก :
ก่องแก้ว วีระประจักษ์, “จารึกวัดป่ามัชฌิมาวาส 1,” ใน จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 : อักษรมอญโบราณ พุทธศตวรรษที่ 12-21 (กรุงเทพฯ : หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร, 2559), 125-126.

ภาพประกอบ

ภาพสำเนาจารึกจาก : จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2559)