จารึกดอนเมืองเก่า 2

ชื่อจารึกแบบอื่นๆ

กส. 11

อักษรที่มีในจารึก

หลังปัลลวะ

ศักราช

พุทธศตวรรษ 14

ภาษา

มอญโบราณ

ด้าน/บรรทัด

จำนวน 1 ด้าน มี 1 บรรทัด

วัตถุจารึก

ศิลา ประเภทหินทราย

ลักษณะวัตถุ

แผ่นรูปใบเสมา หรือทรงกลีบบัว

ขนาดวัตถุ

กว้าง 78 ซม. สูง 153 ซม. หนา 26 ซม.

บัญชี/ทะเบียนวัตถุ

1) กองหอสมุดแห่งชาติ กำหนดเป็น “กส. 11”
2) ในหนังสือ จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (2559) กำหนดเป็น “จารึกดอนเมืองเก่า 2”

ปีที่พบจารึก

วันที่ 12 พฤษภาคม 2544

สถานที่พบ

ดอนเมืองเก่า เมืองฟ้าแดดสูงยาง บ้านเสมา ตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์

ผู้พบ

นายสำเภา จันทรา (ราษฎรบ้านเสมา ตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์)

ปัจจุบันอยู่ที่

ดอนเมืองเก่า เมืองฟ้าแดดสูงยาง บ้านเสมา ตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์

พิมพ์เผยแพร่

จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2559), 123-124.

ประวัติ

ดอนเมืองเก่าตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือขององค์พระธาตุยาคู ภายในบริเวณเมืองฟ้าแดดสูงยาง ชาวบ้านใช้เป็นที่ฝังและเผาศพ (ป่าช้า) ปัจจุบันมีพระภิกษุสงฆ์เข้าไปจำพรรษา นายสำเภา จันทรา ชาวบ้านเสมา ได้เข้าไปพัฒนาพื้นที่เพื่อปลูกต้นไม้ (ยาง) และได้พบใบเสมาหินทรายจำนวน 2 หลัก มีอักษรจารึก จึงได้นำขึ้นตั้งและใช้ปูนซีเมนต์โบกล้อมรอบส่วนฐานเสมาไว้ นายจำลอง นาชัยเลิศ ลูกจ้างประจำ ตำแหน่งพนักงานดูแลรักษาโบราณสถาน สำนักโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กรมศิลปากร ได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า ศิลาจารึกที่พบนี้ ชาวบ้านข้าวหลามที่อยู่ใกล้เคียงได้เคยพบมาก่อนแล้วเมื่อประมาณ พ.ศ. 2518 จากการขุดหลุมเพื่อจะฝังศพลูกหลาน แต่ยังไม่ได้นำขึ้น ต่อมาเมื่อจะนำขึ้นตั้งก็หาไม่พบเนื่องจากบริเวณนี้เป็นป่ารก จนถึงพุทธศักราช 2544 จึงได้พบอีกครั้งหนึ่ง

เนื้อหาโดยสังเขป

ข้อความจารึกนี้เป็นภาษามอญโบราณซึ่งยังมิได้มีการแปลความจากผู้ใด

ผู้สร้าง

ไม่ปรากฏหลักฐาน

ข้อมูลอ้างอิง

เรียบเรียงข้อมูลโดย : นวพรรณ ภัทรมูล, โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย, ศมส., 2569, จาก :
เทิม มีเต็ม และพิมพ์พรรณ ไพบูลย์หวังเจริญ, “จารึกดอนเมืองเก่า 2,” ใน จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 : อักษรมอญโบราณ พุทธศตวรรษที่ 12-21 (กรุงเทพฯ : หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร, 2559), 123-124.

ภาพประกอบ

ภาพสำเนาจารึกจาก : จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2559)