โพสต์เมื่อวันที่ 26 พ.ค. 2565 15:04:14 ( อัพเดทเมื่อวันที่ 30 มี.ค. 2569 14:36:20 )
ชื่อจารึก |
จารึกดอนเมืองเก่า 1 |
ชื่อจารึกแบบอื่นๆ |
กส. 10 |
อักษรที่มีในจารึก |
หลังปัลลวะ |
ศักราช |
พุทธศักราช 14 |
ภาษา |
มอญโบราณ |
ด้าน/บรรทัด |
จำนวน 2 ด้าน ด้านที่ 1 ข้างซ้าย มี 5 บรรทัด ข้างขวา มี 7 บรรทัด ด้านที่ 2 มี 3 บรรทัด |
วัตถุจารึก |
ศิลา ประเภทหินทราย |
ลักษณะวัตถุ |
แผ่นรูปใบเสมา มีสันตรงกลางหรือทรงกลีบบัว |
ขนาดวัตถุ |
กว้าง 85 ซม. สูง 143 ซม. หนา 26 ซม. |
บัญชี/ทะเบียนวัตถุ |
1) กองหอสมุดแห่งชาติ กำหนดเป็น “กส. 10” |
ปีที่พบจารึก |
วันที่ 12 พฤษภาคม 2544 |
สถานที่พบ |
ดอนเมืองเก่า เมืองฟ้าแดดสูงยาง บ้านเสมา ตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ |
ผู้พบ |
นายสำเภา จันทรา (ราษฎรบ้านเสมา ตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์) |
ปัจจุบันอยู่ที่ |
ดอนเมืองเก่า เมืองฟ้าแดดสูงยาง บ้านเสมา ตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ |
พิมพ์เผยแพร่ |
จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2559), 121-122. |
ประวัติ |
ดอนเมืองเก่าตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือขององค์พระธาตุยาคู ภายในบริเวณเมืองฟ้าแดดสูงยาง ชาวบ้านใช้เป็นที่ฝังและเผาศพ (ป่าช้า) ปัจจุบันมีพระภิกษุสงฆ์เข้าไปจำพรรษา นายสำเภา จันทรา ชาวบ้านเสมา ได้เข้าไปพัฒนาพื้นที่เพื่อปลูกต้นไม้ (ยาง) และได้พบใบเสมาหินทรายจำนวน 2 หลัก มีอักษรจารึก จึงได้นำขึ้นตั้งและใช้ปูนซีเมนต์โบกล้อมรอบส่วนฐานเสมาไว้ นายจำลอง นาชัยเลิศ ลูกจ้างประจำ ตำแหน่งพนักงานดูแลรักษาโบราณสถาน สำนักโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กรมศิลปากร ได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า ศิลาจารึกที่พบนี้ ชาวบ้านข้าวหลามที่อยู่ใกล้เคียงได้เคยพบมาก่อนแล้วเมื่อประมาณ พ.ศ. 2518 จากการขุดหลุมเพื่อจะฝังศพลูกหลาน แต่ยังไม่ได้นำขึ้น ต่อมาเมื่อจะนำขึ้นตั้งก็หาไม่พบเนื่องจากบริเวณนี้เป็นป่ารก จนถึงพุทธศักราช 2544 จึงได้พบอีกครั้งหนึ่ง |
เนื้อหาโดยสังเขป |
ข้อความจารึกนี้เป็นอักษรมอญโบราณซึ่งยังมิได้มีการแปลความจากผู้ใด |
ผู้สร้าง |
ไม่ปรากฏหลักฐาน |
ข้อมูลอ้างอิง |
เรียบเรียงข้อมูลโดย : นวพรรณ ภัทรมูล, โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย, ศมส., 2569, จาก : |
ภาพประกอบ |
ภาพสำเนาจารึกจาก : จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 (กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2559) |