Total : 61 pages , Total amount : 1,937 Records , Total amount : 2 Resources.
Advance Search
(หน้าทับ) หน้าทับพายเคล้า ติกานิบาต ผูกต้นข้าแล ฯ พับลูกนี้มีติกานิบาต 11 ผูก ติกานโม มี 4 ผูก ... พับลูกนี้มีติกานิบาต มี 11 ผูก ติกานโม มี 4 ผูก ข้าแล ฯ เป็นมุลลสัทธาข้าแสนรัมมเทียด ภริยาชื่อนางบัวฅำ เป็นเคล้าลูกเต้าญาติกาวงสาทังมวล ส้างเป็นทานในปลีก่าเร้า จุฬสักกราชได้ 1295 ตัว เดพือน 7 ออกสิบฅ่ำ..
(1) สระเด็จแล้วยามกองงาย ข้าธุเจ้าเหย จุฬสักราชได้ 1294 ตัว ปลีเต่าสัน สำเร็ษแล้วเดือนเกียง แรม 8 ฅ่ำ วัน 7 ไทย ยามกองงาย เส็ดแล้วเจ้าข้า ฯ ข้าเขียนธัมม์ผูกนี้ชื่อว่าติลักขณสูตต์เวียงแก้ว ข้าขอบุญช่วยค้ำพ่อแม่พี่น้อง กับตนแหล่ชู่ผู้ชู่ฅนแท้ดีหลีเทอะ ข้าเขียนธัมม์นี้ขอหื้อประหญาปัญญาข้าแตกสลาดเสลียว ดั่งธัมม์คำสอนแห่งพระพุทธเจ้านี้เทอะ ฯ ธัมม์ผูกนี้ ภละพรหมเสน วิราโส ลิกขิตตะเขียนปางเมื่อปฏิบัติครูบาเชยยเสนาแล ฯ (2) สระเด็จแล้วยามทูดเช้า ข้าแล ฯ จุฬสักกราชะได้ 1294 ตัว ปลีเต่าสัน เมงพร่ำว่าได้วัน 4 ไท ข้าเขียนธัมม์ผูกนี้ปางเมื่อปฏิบัติธ่านอาจารย์เจ้าเชยยเสนา เปนสมพารที่นี้แล ฯ ภละแก้ว คันธเปง เปนผู้เขียนแล ฯ “หนานแก้ว คันธเป็ง” (อักษรไทย) (3) สระเด็จแล้วยามแตรขึ้นสู่เที่ยง ข้าเขียนแล้วแล จุฬสักกราช 1294 ตัว ปลี วันไทยชื่อว่าวันสุกแล ฯ ข้าผู้เขียนนี้ชื่อว่า อินทจักก์แล เปนเณร ปางเมื่ออยู่กับครูบาเจ้าวัดน้ำชำแล ข้านี้เขียนไว้ค้ำชูพุทธสาสนาชื่อว่าธัมม์ลักขณะเวียงแก้ว ธัมม์กับนี้ ๒ ผูกแล เพราะว่าตัวก็บ่พอดี ใจก็บ่ตั้ง ส่วนโรงเรียนนักธัมม์ก็ดีผ่อดีเรียน ย้อนแลนั้นถึงเขียนเรียว คันบ่มีฅวามอดธนสักหน้อย ตัวตั้งเคล้าหน้อย ตั้งปลายใหย่ บ่เสมอกันแล ฯ (4) สระเด็จแล้วยาม ๕ ธุ่มข้าแล ฯ จุฬสักกราชได้ 1294 ตัว ปลีเต่าสัน เมงพร่ำว่าได้วัน 5 ไท ข้าภละเจ้าภละแก้ว คันธเพง กับหนานอ้าย แลน้อยปัน ได้ช่วยกันเขียนธัมม์ผูกนี้ค้ำชูสาสนา ปางเมื่อปฏิบัติธ่านอาจาารย์เชยยเสนา วัดน้ำชำ แล้วเดือน 12 ขึ้น 7 ฅ่ำแล ฯ “พระแก้ว กันธเปง เป็น” (อักษรไทย) (8) พระแก้ว คันธเปง 2475 ปฏิบัติครูบาไชยเสน (9) สระเด็จแล้ววัน 7 ไทยข้าแล เปนวัน ๘ ฅ่ำ เดือนแรม เขียนแล้ววันนั้นสุดยามนาริกาบ่ายโมง 1 แล ฯ นิพฺพานํ ปรมํ สุกฺขํ แปลว่าเปนที่สุขหื้อเถิงนิพพานแท้แล ฯ นิพฺพาน ปจฺจโย โหนฺตุ โภ นิจฺจํ ธุวํ ธุวํ นี้แล ฯ ข้าเขียนธัมม์ผูกนี้ไว้ค้ำชูสาสนาพระพุทธเจ้าปางเมื่อข้าอยู่ปฏิบัติครูบาเจ้าเชยยเสนา วัดน้ำชำ ข้าขอหื้อได้เถิงสุข ๓ ประการ มีนิพพานเปนยอดแด่เทอะ แลขอหื้อมีประหญาปัญญาในภวชาตินี้แลชาติหน้าแด่เทอะ ฯ ข้าเขียนธัมม์ผูกนี้ ตัวข้าบ่งามสักหน้อย ชะใดก็มี ใหย่ๆ หน้อยๆ อย่างใดก็มี ย้อนว่าข้าเฝิกใหม่ เปรียบเหมือนไก่เฝิกขัน คันบ่ไข่...แลแท้ก็หื้อบ่........... ฯ (10) จุฬสักกราชได้ 1294 ตัว ปลีเต่าสัน เดือนเกียง แรม ๗ ฅ่ำ เมงพร่ำว่าได้วัน 6 ไทย ข้าแล ภละแก้ว คันธเพง ลิกขิตตะเองเดียว “พระแก้วกันธเปง วัดน้ำจำ ท่านอาจารย์ไชยเสนเปนสมพานที่นี่” (อักษรไทย) () เณรอินทจักก์ () ข้าได้เขียนธัมม์ผูกนี้เมื่อ ภ.ส.2475 ข้าสามเณรเสา ได้เขียนธัมม์ค้ำชูสาสนาภละสาสดาพระโคตมะเจ้า ตราบต่อเท้า 5000 วัสสา ขอหื้อเปนผละค้ำชูสัมพันธวงสาแห่งข้าชู่ฅนๆ หื้อเปนหนทางอัน...กว้าง ข้ามท่าท้างสาคร คือธะเลหนองใหย่กว้าง เปนท่าท้างสงสารแด่เทอะ ฯ ทัดที่ในวัฏฏสงสารก็เปนอันปริลา ผู้ข้าปราถนาหื้อได้...เมืองพระญาพรหมทัต อันอยู่ใน..... ฯ
สุตตะโวหารผูกนี้ สุริยาภิกขุลิกขิตตะด้วยตนเอง ยามเมื่ออยู่อารามบ้านห้วยแอกน้ำดิบวันนั้นกี้แล ฯ... ปีกาบสง้า เดือน 12 แรม 3 ฅ่ำ..
พระอินทเนก
วรรณกรรมชาดกนอกนิบาต เตปทุมชาดก
วรรณกรรมชาดกนอกนิบาตเรื่อง เตปทุมชาดก
วรรณกรรมชาดกนอกนิบาต เรื่อง เตปทุมชาดก
สัทธาชื่อว่าลุงโท พร้อมกับด้วยภริยาลูกเต้า ฯ ปิยวณฺโณ ลิกฺขิตฺต ฯ เข้ารดูหนาวแล้ว เขียนเมื่อเดือนยี่เหนือ ขึ้น 5 ฅ่ำ
ปิยวณฺโณภิกฺขุ เขียนหื้อสัทธาแม่นาง โพธิมอย
ปิยวณฺโณภิกฺขุ พระหัดใหม่ สัทธาป้าปัน ขัตติรัตน์
เตมียราชกุมารไม่ต้องการครองราชย์สืบต่อจากพระราชบิดา ด้วยเพราะทรงเห็นพระราชบิดาลงโทษโจรด้วยความทารุณ ทำให้พระองค์ทรงระลึกถึงอดีตชาติที่พระองค์ทรงเคยเป็นพระราชาครองเมืองนี้ และได้กระทำบาปกรรมทำให้ต้องตกนรกถึงแปดหมื่นปี จึงแกล้งทำตัวเป็นใบ้ หูหนวก เป็นง่อย ไม่ว่าพระราชบิดาพระราชมารดาจะทดสอบด้วยวิธีการใด เตมียราชกุมารก็ไม่ปรากฎอาการพิรุธใดๆ จนพระชนมายุ 16 พรรษา พวกพราหมณ์ทำนายว่า เตมียราชกุมารเป็นคนกาลกิณี ให้นำไปฝังเสียที่ป่าช้า โดยมอบให้สารถีขับรถม้าบรรทุกเตมียรากุมารไปจัดการเพียงผู้เดียว ขณะที่สารถีกำลังขุดหลุมเตมียราชกุมารก็ลงจากรถและสนทนากับสารถีว่าตนไม่อยากครองราชย์แต่ประสงค์ออกบวช และได้แสดงธรรมให้สารถีฟัง สารถีเลื่อมใสจึงขออกบวชด้วย แต่เตมียกุมารไม่ยินยอม บอกให้สารถีเอารถไปคืนและแจ้งแก่พระราชบิดาและพระราชมารดาของตน เมื่อฝ่ายคนในวังรู้จึงออกไปทูลให้เตมียราชกุมารกลับไปครองเมือง แต่เตมียราชกุมารปฏิเสธและได้แสดงธรรมให้เหล่าผู้ที่มาทั้งหมดได้ฟัง เมื่อได้ฟังแล้วทำให้เกิดความเลื่อมใสจึงขอออกบวชตามเตมียราชกุมารทั้งหมด
ลานแรก หัวลาน ระบุ “เต่าคำ” เขียนอักษรไทย ด้วยปากกาน้ำเงิน “เต่าคำ ผูกเดียว” ท้ายลาน ระบุ “สุวณฺณชาตกํ นิฏฺฐิตํ กล่าวเถิง[เจ้าสุวรรณเต่าคำ] ก็แล้วด้วยประการเท่านี้ก่อนแล เสด็จแล้วยามเมื่อฉันข้าวเพลแล นายที่ไว้เหยสุวรรณเต่าคำ ๛ ทั้งงามหาบ่ได้สักหยาด พอดูแท้ เหมือนปูยาดคันนาแลนายเหย ภิกขุยานะเขียนแล ทุพี่หลวงกิงทา เป็นศรัทธาแล ตกที่ใดขอสาธุเจ้าตนใดได้เล่าได้เรียนใส่หื้อข้าจิ่มเนอ ขอเจ้าที่ไว้ขออย่าไปด่าหีแม่ข้าแด่เทอะ ออกอีนายมาปลูกนาแขกใกล้หัวใจ กากีก็พลั้งก็บ่พลาดไปนา เพราะว่าใคร่ได้บุญแลนายเหย ทั้งงามห่อข้าวหา ๓ วัน ขำก็บ่ได้แลนายเหย”
หน้าต้น ระบุ “๚ หน้าทับเค้า ชื่อว่า เต่าน้อยอองคำ ฯ๛” หน้ารอง หน้าต้น ระบุ “ หน้าทับเค้า ชื่อว่า เต่าน้อยอองคำแล นางอุทธรา เพิ่นก็ว่า ฯฯ๛ ๚ ชื่อว่า ภิกขุธรรมสอนสร้างแล ๚ฯฯ๛” / เขียนอักษรไทย ด้วยปากกาลูกลื่นสีแดง “เต่าน้อยอองคำ”
หน้าต้น เขียนอักษรไทย ด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงิน “เต่าน้อยอองคำ” หน้าปลาย เขียนอักษรไทย ด้วยปากกาลูกลื่นสีแดง “เต่าน้อยอองคำ”
สมุดไทยบันทึกวรรณกรรมชาดเรื่อง เต่าน้อยอองคำ หรือ นางอุทธรา ด้านในมีเรื่อง อภิธรรมสังคหะ และคาถาสวดถอนเรือน แทรกอยู่
ลานแรก หัวลาน เขียนอักษรไทย ด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงิน “แต่งแก้เสดาะเคราะห์”
ทะเบียนของหอจดหมายเหตุสาธารณสุขแห่งชาติ คือ (23) สบ. 23.1.4/65 นายทองอ่อน สิทธิไกรพงษ์ได้มอบให้หอจดหมายเหตุสาธารณสุขแห่งชาติเก็บรักษา
() ไชยเสนาภิกขุเขียน (3) สระเด็จแล้วยามตูดช้าย บ่าย ๒ โมง ฯ จุฬสักกราชะได้ 1301 ตัว ปลีกัดเหม้า เดือน ๑๒ ขึ้น 11 ฅ่ำ เมงวัน 1 ไทยกาบไจ้ ฯ อหํ นาม เชยฺยเสนาภิกฺขุ ลิกฺขิตฺต อตฺตโน ด้วยตนเอง ไตรภูมิ ผูก ๓ อุปปถัมภกะสาสนาเปนถานุคติไว้วัดน้ำชำ ซ้ำเถ้าเข้าภัณสา อายุซลา ๖8 ภัณสา ขึ้น ริสสนาหอธัมม์ใหม่ไป่ได้ทานเทื่อนั้นแล ฯ รืกส์กฏ ๒1 ฯ (6) สระเด็จแล้วยามตูดเช้าแล ฯ จุฬสักกราชะได้ 1301 ตัว ปลีกัดเหม้า เดือนเจียง ขึ้น ๙ ฅ่ำ พร่ำเมงวันอาทิตย์ ไทยเต่าสี ปริปุณณะบัวรมวณ
สมุดไทยบันทึกธรรมคดีเกี่ยวกับการเทศนาเรื่องไตรลักษณ์
พับลูกนี้มีสูตต์ทัง ๖ แลธัมม์ภวิรติชาดก ผูก ๑ มธุรสชาดก ผูก ๑ ทลิทกชาดก ผูก ๑ เปนมูลสัทธาแสนรัมมเทสเปนเคล้า ภริยาชื่อว่านางบัวฅำ ลูกชายมาส้างเปนทานในปี 1291 ตัว เดือนสิบเอ็ด ลง 7 ฅ่ำ แต้มแล้ววันนั้น ฯ นิพพานํ ปรมํ สุกฺขํ นิพฺพาน ปจฺจโย โหนฺตุ โน นิจฺจํ นิจฺจํ ธุวํ ธุวํ ธุวํ ฯ
กัณฑ์ทศพร เป็นกัณฑ์ที่พระอินทร์ประสาทพรแก่พระนางผุสดี ก่อนที่จะจุติลงมาเป็นพระราชมารดาของพระเวสสันดร ภาคสวรรค์ พระนางผุสดีเทพอัปสรสิ้นบุญท้าวสักกะเทวราช สวามีทรงทราบจึงพาไปประทับยังสวนนันทวันในเทวโลก พร้อมให้พร 10 ประการ คือ ให้ได้อยู่ในปราสาทของพระเจ้าสิริราชแห่งนครสีพี ขอให้มีจักษุดำดุจนัยน์ตาลูกเนื้อ ขอให้มีคิ้วดำสนิท ขอให้พระนามว่าผุสดี ขอให้มีโอรสที่ทรงเกียรติยศเหนือ กษัตริย์ทังหลายและมีใจบุญ ขอให้มีครรภ์ที่ผิดไปจากสตรีสามัญ คือแบนราบในเวลาทรงครรภ์ ขอให้มีถันงามอย่ารู้ดำและหย่อนยาน ขอให้มีเกศาดำสนิท ขอให้มีผิวงาม และข้อสุดท้ายขอให้มีอำนาจปลดปล่อยนักโทษได้ ------------ เวสสันดรชาดก. จาก https://www.watbuddha.org/th/maha-vessantara-jataka/
ทะสองรูปพระเจ้า หรือฉลองรูปพระเจ้า เป็นวรรณกรรมอานิสงส์
1-สามเณรปัญญา 2-ลุงน้อยฅง บ้านล้านนทอง
จุฬสักกราชะได้ 1296 ตัว ปีกาบเส็ด เดือน 3 เหนือ ขึ้น 4 ฅ่ำ เมงวันจันท์ ไทยก่าเม็ด ฯ อหํ นาม เชยฺยเสนาภิกขุ ริกฺขิตฺต โชฏกะค้ำชูสาสนา 5000 พระวัสสา นิพฺพานํ ปรมํ สุขํ ฯ ธัมม์ทัฬหังนครัง วัดน้ำชำ พระไชยเสนา เขียนปีส้างพระวิหาร อายุได้ 63 พรรษา 43 พรรษา
(1) สีวิไชยภิกขุ เขียนปางเมื่ออยู่ปฏิบัติมหาสาธุเจ้าครูบาไชยเสนา วัดน้ำชำ (2) ไชยเสนภิกขุลิกขิตตะเอง
.jpg)
