คดีฆาตกรรมที่ สภ.อ.พร้าว

29 ม.ค. 1969 ศาลชั้นต้นพิพากษาปล่อยตัวจำเลยเพราะหาหลักฐานไม่เพียงพอที่จะเอาผิด อย่างไรก็ดีเสมียนศาลให้ข้อมูลกับมอร์แมนว่าคดีดังกล่าวจะถูกส่งเรื่องต่อไปยังศาลอุทธรณ์ 30 ม.ค. 1969 มอร์แมนมาพบทวีพูดคุยถึงเรื่องคดีทวีบอกว่าอาจมีการส่งเรื่องฟ้องต่อไปยังศาลอุทธรณ์ แต่การที่เขาชนะคดีในศาลชั้นต้นอัยการอาจมีข้อเสนอบางอย่างแก่เขาก็เป็นได้

คดีฆาตกรรมที่ สภ.อ.พร้าว

24 ม.ค. 1969 มอร์แมนสังเกตว่ามีความเป็นไปได้ที่คดีจะถูกยกฟ้องเพราะหลักฐานไม่เพียงพอ สาเหตุที่จำเลยถูกจับเพราะเขาเคยมีประวัติอาชญากรรมมาก่อน

คดีฆาตกรรมที่ สภ.อ.พร้าว

18 ก.พ. 1969 มีภัทรและมอร์แมนพูดคุยถึงการตัดสินคดีฆาตกรรมของศาลชั้นต้น มีภัทรเชื่อว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดแต่ทั้งนี้ต้องรอฟังคำตัดสินของศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาก่อน จากนั้นทั้งคู่ถกเถียงกันถึงประเด็นขัดแย้งต่างๆ ในการพิจารณาคดี เช่น การสอบสวนพยานของตำรวจ คำให้การของจำเลยเรื่องสีของเสื้อที่สวมในวันเกิดเหตุ

คดีพกพาอาวุธปืนและคดีค้ำประกัน

26 มี.ค. 1969 ชายสติไม่สมประกอบถืออาวุธปืนบุกเข้าไปในงาน (?) แต่เนื่องจากสติไม่สมประกอบ ศาลจึงให้รอลงอาญาไว้ก่อน 26, 29 มี.ค. 1969 อดีตผู้ช่วยผู้จัดการธนาคารกรุงเทพได้ทำสัญญาค้ำประกันเงินกู้ไว้กับธนาคารซึ่งเขาไม่ทราบว่าสัญญานั้นเป็นสัญญาค้ำประกัน

คดีล่อลวงเด็กสาวไปขายบริการทางเพศ

4 เม.ย. 1969 มีภัทรให้ข้อมูลกับมอร์แมนว่าเด็กสาวไปขายบริการทางเพศด้วยความสมัครใจโดยมีนางคำมูลเป็นนายหน้าพาไปส่ง ส่วนนางแจ่มถูกพาไปด้วยเพื่อให้เด็กสาวอุ่นใจว่ามีคนจากบ้านเดียวกันร่วมเดินทางไปด้วยมิได้ถูกพาไปขายบริการทางเพศเพราะมีอายุมากแล้ว โดยพื้นฐานแล้วศาลไทยมักจะเชื่อว่าจำเลยมีความผิดจริงและโจทก์จะไม่โกหกเพื่อใส่ร้ายจำเลยแต่คดีนี้แตกต่างออกไป

บ้านหมายเลข HH84

บ้านหมายเลข HH84 (บ้านจันตา-ผู้แปล)

บ้านหมายเลข HH85

บ้านหมายเลข HH85 (บ้านแม่เฒ่าแอน-ผู้แปล)

คดีล่อลวงเด็กสาวไปขายบริการทางเพศ

3 เม.ย. 1969 สมพลชี้ให้เห็นว่าประเด็นสำคัญของคดีนี้มีอยู่ 3 ข้อด้วยกัน คือ 1) การทำให้ผู้พิพากษาเชื่อว่าผู้เสียหายสมัครใจไปขายบริการทางเพศและพ่อแม่ของเธอก็ทราบว่าลูกสาวไปขายบริการทางเพศด้วยความสมัครใจ 2) การทำให้ศาลเชื่อว่าสาเหตุที่นางแจ่มและนายเสาฟ้องร้องจำเลยเพราะต้องการเรียกร้องเงิน 3) การทำให้ผู้พิพากษาเชื่อว่า การที่สามีของนางคำมูลซึ่งมีอาชีพขับรถแท๊กซี่ไปรับนางแจ่มจาก อ.ฝางมายัง จ.เชียงใหม่เป็นการรับส่งผู้โดยสารตามปกติ และการเดินทางไปกรุงเทพฯ ของนางคำมูลเพื่อซื้ออะไหล่รถยนต์ก็เป็นเรื่องปกติเช่นเดียวกัน