| คำศัพท์ | คำจารึก | ชนิด | ความหมาย | ภาษา | |
|---|---|---|---|---|---|
| 1369 | สัง (2) | สํ | ก. | รวม | ข. |
| 1370 | กำเสตง ชคต (1) | กํเสฺตงฺ ชคตฺ | น. | พระผู้เป็นเจ้าผู้ครองสัตว์โลก | ข. |
| 1371 | สรง (2) | โสฺรงฺ | ก. | อาบ | ข. |
| 1372 | ธุลีพระบาท ธุลีเชิง พระกรมเตง อัญ (1) | ธูลี วฺระปาท ธูลี เชงฺ วฺระ กมฺรเตงฺ อญฺ | น. | คำนำหน้าพระปรมาภิไธย | ข. |
| 1373 | พระพัชระสัตวะ (1) | พชฺรสตฺว | น. | “พระพัชระสัตวะ”; พระโพธิสัตว์องค์ที่ 6 มีการกล่าวถึงในจารึก TUK CUM พ.ศ. 1537 K. 238 ด้วยคำว่า “พชฺเรนฺทฺราจารฺยฺยะ” คือ พระพัชเรนทราจารย์ อาจจะเป็นนักบวชคนเดียวกัน เพราะระยะเวลาก็ไม่ห่างกันนัก ท่านคงเป็นนักบวชคนสำคัญที่มีบารมีสูง เป็นที่เคารพนับถือของประชาชนทั่วไป จนได้รับการยกย่องให้เป็นพระโพธิสัตว์ องค์ที่ 6 | ข. |
| 1374 | จุงวิศ (1) | จุงฺวิศฺ | น. | ชื่อของตำบล ดังปรากฏในจารึก TUK CUM K. 238 ว่า “สฺรุกฺ จุงฺวิศ” แปลว่าหมู่บ้าน หรือตำบลจุงวิศ แปลว่าหมู่บ้าน หรือตำบลจุงวิศ ส่วนคำว่า “จัมปกะ” เป็นชื่อเมืองดังที่ปรากฏในจารึก VAT PRATHAT K. 702 และคำว่า “ธรณีนทรปุระ” ก็เป็นชื่อเมืองเช่นเดียวกัน แต่ในจารึกบ้านโคกสะแกราชนี้ มีคำว่า “ภควัต” นำหน้าชื่อตำบลและเมืองเหล่านั้น อันแสดงถึงชื่อบุคคล หรือรูปเคารพ ในจารึกนี้น่าจะเป็นชื่อบุคคลสำคัญของตำบลและเมืองนั้นๆ | ข. |
| 1375 | ตรฺกภาษฺย (1) | ตรฺกภาษฺย | น. | ชื่อคัมภีร์ ที่อธิบายวิชาตรรกศาสตร์ ข้อความว่า “ชนเหล่านั้น ข้ามมหาสมุทรอันมี ตรฺกภาษฺย เป็นต้น” หมายความว่า เขาเหล่านั้นเป็นผู้มีปัญญาสามารถเข้าใจการอธิบายด้วยเหตุผลทางตรรกศาสตร์ ได้เป็นอย่างดี ซึ่งเปรียบได้กับความยากลำบากในการข้ามมหาสมุทร เขาเหล่านั้นจึงสามารถปฏิบัติจนพบกับความสงบที่ได้รับใหม่ | ส. |
| 1376 | กาศิกากาวยะ (1) | กาศิกากาวฺยะ | น. | ชื่อคัมภีร์อธิบายปาณิณีสูตร พระธนูแม้จะเป็นผู้มีความรู้ความสามารถมาก แต่ก็ยังรู้สึกหนักใจกับความรู้ที่มีอยู่นอกคัมภีร์กาศิกากาพย์ จึงได้เริ่มจากรสของการสวดมนต์บูชายัญและโยคะ คงหมายถึงความพยายามในการทำใจให้เป็นสมาธิ เพื่อประโยชน์ในการคิดความหมายของศัพท์ที่เข้าใจได้ยากดังกล่าว | ส. |
| 1377 | ริ (1) | ริ | น. | อันว่า, ส่วน, ฝ่าย | ข. |
| 1378 | พระพุทธโลเกศวร (1) | วฺระวุทฺธโลเกศฺวร | น. | พระพุทธโลเกศวร | ข. |
| 1379 | ปรมปราณ (1) | ปฺรํปฺวานฺน | น. | ผู้ประเสริฐที่สุด (ปรมปราณ – เจ้าชีวิต) | ส. |
| 1380 | ปรมปราณ (1) | ปฺรํปฺวานฺน | น. | เก้า | ส. |
| 1381 | เวรง (1) | เวฺรงฺ | น. | ในปางก่อน, โบราณ | ข. |
| 1382 | อภัยคีรี (1) | อภยคิริ | น. | อภัยคีรี (วิหาร, ภูเขา) | ข. |
| 1383 | กํ ปิ (1) | กํ ปิ | ว. | อย่า, อย่าให้ | ข. |
| 1384 | ชวา (1) | ชวา | น. | ประเทศชวา | ท. |
| 1385 | อากฺรานฺต (1) | อากฺรานฺต | ก. | มาถึง, รุกราน, ต่อสู้ | ส. |
| 1386 | สรุกเขมร (1) | สฺรุกฺ เขฺมรฺ | น. | เมืองเขมร | ข. |
| 1387 | วระ โนะ (1) | วฺระ โนะ | ว. | พระนั้น | ข. |
| 1388 | ตนุ (1) | ตนุ | น. | ตัว, ตน | ส. |
| 1389 | ตวล (1) | ตฺวลฺล | ก. | ยก, ถึง, จด, ต่อ, แก่ | ข. |
| 1390 | โทง (1) | โทงฺ | ว. | ด้วย, แล (คำลงท้าย) | ข. |
| 1391 | เถว (2) | เถฺว | ก. | ทำ, สร้าง, ปฏิสังขรณ์ | ข. |
| 1392 | ประไพ (2) | ปรฺไว, ปฺรไพ | ว. | สวย, งาม | ข. |
