เชียงใหม่หนาวขมุกขมัวมาสองวัน

เมื่อวานนี้แดดแรกเผยตัวตอนเกือบห้าโมงเย็น

แสงกระทบบนดอกหญ้าข้างทาง

และฉันเก็บชั่วขณะนี้ได้พอดี

เมื่อมีแดด ความอบอุ่นจึงปรากฎกาย

เพิ่งตระหนักได้ว่าแสงอุ่นๆของดวงอาทิตย์นั้น

มีคุณค่าขนาดไหน

แสงสลัวขมุกขมัวพาหัวใจหม่นเศร้า

สีทองสาดแสงอุ่น

นำพามาซึ่งความหวัง

นั่งมองดอกหญ้าระบัดใบ

ภาพย้อนทิศทางแสง

เกิดเป็นขอบสีทองริมไลท์

งดงามเสมอ

เมื่อเรามีสายตาไว้มองเห็น

ขอบคุณโลกที่ยังคงหมุนไป

แม้จะร้องไห้จากการย่ำยีของเหล่ามนุษย์

ขอบคุณแสงแดดอุ่น

การดำรงอยู่ของภูเขา สายลม แม่น้ำ

ขอบคุณที่ดำรงอยู่ตรงนั้นเสมอ

ไม่จากไปไหน